Tag Archive: συναυλίες


…με αναφορά στη συνάντηση του Κώστα Βλουτή με τον εκδότη του περιοδικού και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο!…

%ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82-d21

* επιμέλεια: Αρης Δήμου

Είναι η εποχή που δύσκολα προφέρουν τα χείλη τη λέξη «ανάπηρος» …

Και είναι εκείνος που δίνει αγώνα ζωής για να φέρει στο φως το πρόσωπο των ατόμων με αναπηρίες, προσπαθώντας να σπάσει το κατεστημένο που τα θέλει στο περιθώριο και στον «Καιάδα» κάθε αρρωστημένου μυαλού…

Το έχει πει άλλωστε: «Αρρωστημένο είναι το μυαλό που δεν δέχεται η καρδιά τα άτομα με αναπηρίες»!…

Ο Κώστας Βλουτής, που κερδίζει βραβεία σε Διεθνή και Ελληνικά Φεστιβάλ Τραγουδιού, παράλληλα γυρίζει τα στέκια των αναπήρων, δημοσιοποιώντας το δράμα που ζουν…

Στην Κρατική τηλεόραση έχει τηλεοπτικό βήμα…

Τίτλος: «Ο δικός σας κόσμος είναι και δικός μας» !!!

Απευθύνεται στα άτομα με ειδικές ανάγκες, «με σκοπό να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του κοινωνικού συνόλου, αλλά και να βγάλει τον Ελληνα από το καβούκι του ώστε να μην ντρέπεται για το παιδί του, να εντάξει τα «ειδικά» άτομα στην κοινωνία και να αλλάξει τη στάση και νοοτροπία όλων μας απέναντι στα άτομα αυτά» !!!

Ο Υμνος της Θέλησης των αθλητών με αναπηρίες, «Ολυμπιονίκης της Ζωής» που έγραψε με τον μουσικοσυνθέτη Σταύρο Μπότσιο και που το ερμήνευσαν οι: Λάκης Τζορντανέλλι, Αγνή, Χρήστος Κάλλοου και Ία Σλάβικ, ακούγεται σε κάθε Τελετή Εναρξης Αθλητικών Διοργανώσεων!…

Αργότερα, τον Υμνο αυτόν, θα τον ερμηνεύσει ο ίδιος μαζί με την Σάντρα, στην καινούργια του δισκογραφική δουλειά: «Θέλω Ειρήνη, Θέλω Αγάπη, Θέλω Φως» , δίσκο που επαινεί μπροστά σε δημοσιογράφους και γίνεται αρωγός, ο Στέλιος Καζαντζίδης!

%ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82-d21-400

Εχει δώσει το όνομά του σε μία «Τράπεζα Αίματος» για μοτοσικλετιστές τροχαίων ατυχημάτων, ενώ από το 1990 είναι ένα από τα 11 ιδρυτικά μέλη της EUCREA HELLAS, τέχνη και πολιτισμός από και για άτομα με ειδικές ανάγκες, που υπάγεται στην EUCREA INTERNATIONAL

Ο εκδότης του τηλεοπτικού περιοδικού «ΤΗΛΕΘΕΑΤΗΣ» , κος Δραγούνης, κλείνει ραντεβού με τον «τυπά» που προκαλεί «σάλο» με το «διαφορετικό» που προσπαθεί να περάσει στην ελληνική τηλεόραση και που τον δέχεται με αγάπη το τηλεοπτικό κοινό!

Είναι μεσημεράκι και είναι στο γραφείο του εκδότη και είναι και ο μεγάλος Λευτέρης Παπαδόπουλος εκεί…

Ο καφές στο τραπέζι αχνιστός, παραγγελία…

«Ο Κώστα Βλουτής δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις» , λέει στον Λ. Παπαδόπουλο, ο εκδότης του περιοδικού. «Είναι πολυτάλαντος, πολυβραβευμένος, μα πάνω από όλα άνθρωπος» !…

«Ναι» λέει ο «πρόεδρος» (έτσι αποκαλούν οι φίλοι τον στιχουργό), «τον έχω δει στην τηλεόραση και τα λέει και πολύ ωραία» …

Σηκώνεται ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, αλλάζει χέρι στο… κομπολόι που κρατούσε και πιάνει ζεστά το χέρι του Κώστα Βλουτή, λέγοντάς του: «Να τα λες πάντα έτσι όπως τα λες… Χάρηκα που σε γνώρισα» …

Ο εκδότης καλεί τη διευθύντρια του περιοδικού, Γεωργία Κοσμά και δίνει «εντολές» για ολοσέλιδη αναφορά στον καλλιτέχνη και το «Θεάρεστο» έργο του…

«‘Θέλω ειρήνη, θέλω αγάπη θέλω φως‘ ζητά από τους πολίτες της Γης, ο στιχουργός Κώστας Βλουτής και παρουσιάζει την πρώτη ελληνική εκπομπή για άτομα με ειδικές ανάγκες», έγραφε το άρθρο-αφιέρωμα στον λαοφιλή καλλιτέχνη που ήταν κυριολεκτικά ένας διθύραμβος για την προσφορά του στην τέχνη και τον άνθρωπο…

«Θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να αναφερθεί όλο το έργο του Κώστα Βλουτή» κατέληγε το αφιέρωμα…

πορο…στον άνθρωπο που αντικαθιστά, τις πιο πολλές φορές, ένα κράτος ανήμπορο να υπερασπιστεί το αναφαίρετο δικαίωμα του ανάπηρου ατόμου, το δικαίωμα στη ζωή!… 

%cf%84%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%832

Advertisements

Η όμορφη -όσο και δύσκολη- ιστορία του Κώστα Βλουτή που η ζωή δεν του χαρίστηκε, αλλά την κατέκτησε…

Του Αντώνη Παπδόπουλου, σκηνοθέτη

370Ο Κώστας Βλουτής είναι επιτυχημένος στο χώρο της δημοσιογραφίας (ειδίκευση σε θέματα ΑμΕΑ) και της τέχνης, με πολλά βραβεία στο ενεργητικό του…

Πόσοι, όμως, ξέρουν την ιστορία αυτού του παλικαριού που «η ζωή δεν του χαρίστηκε, αλλά την κατέκτησε»;

Γεννημένος στο Λονγκ ‘Αϊλαντ της Νέας Υόρκης, από έλληνες -σπουδαίους- γονείς, στους 2,5 πρώτους μήνες της ζωής του προσβάλλεται από τη νόσο της polyo… ‘Ενας αμερικανός στρατιώτης το παίρνει αγκαλιά και με ένα φιλί του μεταδίδει την νόσο…
Ο υψηλός πυρετός του παραλύει τους μύες μέσα σε 24 ώρες.
Για πολλά χρόνια οι γονείς του, με τη βοήθεια του Θεού και των γιατρών, προσπαθούν για την αποκατάσταση της υγείας του.

Επίπονη προσπάθεια…

Στα 17 του χρόνια βλέπει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα.

Ο Κώστας, επιτέλους, περπατά χωρίς βηθήματα και πατερίτσες… ‘Ενα τροχαίο, όμως, ατύχημα ξυπνά -και πάλι- τον εφιάλτη του…

Για δύο ολόκληρα χρόνια, μπαίνει όλο του σώμα σε γύψο…
Παρ’ όλ’ αυτά, τα καταφέρνει να βγει νικητής και από αυτή τη μάχη.

Μπαίνοντας στον καλλιτεχνικό χώρο, δίνει όρκο ζωής να μη ξεχάσει  ποτέ τα προβληματικά παιδιά.

Με συναυλίες, εκδηλώσεις, δισκογραφικές  δουλειές αφιερωμένα σε εκείνα και στις προσπάθειές τους «να βγουν στον έξω κόσμο», ο Κώστας δίνει πάντα το παρόν…

Βοηθά να γίνουν γνωστοί στο Πανελλήνιο οι δικοί μας  Παραολυμπιονίκες, μέσα από τις τηλεοπτικές του εκπομπές, ενώ δημοσιεύει τα επιτεύγματά τους στις εφημερίδες με τις οποίες συνεργάζεται…

Και, παράλληλα, σημειώνει μεγάλη επιτυχιά ως δημιουργός τραγουδιών με πολλά βραβεία σε  Φεστιβάλ τραγουδιού…

Το έργο του Κώστα είναι παραδεκτό από όλους…

Σαν σκηνοθέτης, μέσα από τον κινηματογραφικό μου φακό, προσπάθησα να σκιαγραφήσω αυτό το λαμπερό πλάσμα, που για όλους μας είναι -κυριολεκτικά- «Ο ‘Ανθρωπος που Κέρδισε τη Ζωή«…

Ελπίζω να τα κατάφερα…

*Το στιγμιότυπο είναι από το ντοκιμαντέρ «Ο ‘Ανθρωπος που Κέρδισε τη Ζωή«, του Αντώνη Παπαδόπουλου. Πάσχα, 2007

«Ο ‘Ανθρωπος που Κέρδισε τη Ζωή»:Picture Gallery

 

* Ο Κώστας Βλουτής με τον μουσυνθέτη-τραγουδοποιό Γιάννη Νικολάου.

* Ο Κώστας με το παλληκάρι που βοήθησε πολύ για να γίνει Παραολυμπιονίκης. Με τον Χρήστο Ταμπαξή, χρυσό Παραολυμπιονίκη κολύμβησης (ΑΘΗΝΑ 2004, ΠΕΚΙΝΟ 2008).

* Ο καλλιτέχνης με τον βοηθό του Κυριάκο, τον τηλεοπτικό του πατέρα, κ. Χρήστο Οικονόμου και τον σκηνοθέτη Αντώνη Παπαδόπουλο.

* Ο τερματισμός του Παραολυμπιονίκη μας, Χρήστου Ταμπαξή, στην ταινία του Κώστα… Μια σκηνή που «σπάει κόκαλα».

* ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΟ