Category: Οι εντιμότατοι Φίλοι μου…


Τον σκοπό τον είχα πετύχει, αλλά ήθελα και κάτι …παραπάνω…
Τηλεφωνώ στον Νίκο Κακλαμανάκη για να μου δώσει ότι η ψυχούλα του ήθελε για την εκδήλωση… «Αγαπώ τον αγώνα σου κι επειδή αγωνίστηκα πολύ κι εγώ για να τα καταφέρω, θα σου δώσω τα… δάκρυά μου», είπε ο Νίκος κι έμεινα με το ακουστικό στο χέρι…

76160-25ce259a25cf258e25cf258325cf258425ce25b125cf25822b25ce259225ce25bb25ce25bf25cf258525cf258425ce25ae25cf2582-25ce259d25ce25af25ce25ba25ce25bf25cf25822b25ce2

Με τον Νίκο Κακλαμανάκη σε φιλανθρωπική εκδήλωση… 

| του Κώστα Βλουτή

kostas.vloutis@gmail.com

Με το πέρασμα των χρόνων κατάλαβα πως αυτό το παλικάρι η επιτυχία δεν θα το αλλάξει…

Και δεν το άλλαξε…

Με αρχές και αξίες που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος, ο χρυσός Ολυμπιονίκης Ιστιοπλοΐας, Νίκος Κακλαμανάκης, απέδειξε του λόγου το αληθές…

Τον γνώρισα σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση όπου είχαμε κληθεί αρκετοί καλλιτέχνες και  Φορείς να βοηθήσουμε το Χατζηκυριάκειο Ιδρυμα Παιδικής Προστασίας

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, η Μπέτυ Λιβανού, η Τάνια Καψάλη, ο Βασίλειος Κωστέτσος

Και απέναντι είχαμε τη  Ρούλα Κορομηλά, σε απευθείας σύνδεση, να βοηθά όπως εκείνη ξέρει, μοναδικά και ανιδιοτελή…

Εγώ, εκείνη την εποχή, ήμουν επικεφαλής μιας Επιτροπής (μαζί μου η Τάνια Καψάλη, η Καρίνα Χατζησάββας και η Φωτεινή Μπαμπανάρα) που έπαιρνε αποφάσεις για την οργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων και για την οικονομική ενίσχυση όσων, στην πραγματικότητα, είχαν ανάγκη…

Η απόφασή μας, μετά τη βοήθεια που θα παρείχαμε στα παιδιά του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος, ήταν να ενισχύσουμε οικονομικά την προσπάθεια του -τότε- Δημάρχου της Αθήνας, Δημήτρη Αβραμόπουλου, ώστε να ανεγερθεί το «Σπίτι του Αστεγου«!

Οργανώσαμε μία δημοπρασία, με έργα τέχνης 33 σπουδαίων ζωγράφων, εικαστικών και γλυπτών…

Εργα που αφιλοκερδώς μας πρόσφεραν οι:  

Αγγελος, Κ. Βαρλάμος, Μ.   Βαφειάδης, Θ. Βελερής, Μ. Βενιός, Β. Βλασταράς, Μ. Βουτσινάς, Γ. Δημητράκης, Ε. Εξάρχου, Δ. Ζουρούδης, Α. Ζέρβα-Ησαΐα, Μπ. Θαλασσινός, Χρ. Καρράς, Κ. Κακανιάς, Δ. Καβούτσου, Γ. Λαζόγκας, Γ. Αυλοζίδης, Μαραμένος-Πατέρας, Μηνάς, Μ. Μιχαλακάκου,Δ.Μυταράς, Θ. Παντελέων, Λ. Παπακωνσταντίνου, Β. Πουλπούλογλου,Ε. Σαρρή, Αρ. Σολούνιας, Σ. Σόρογκας, Ν. Στεφάνου, Α. Φασιανός, Μ. Χάρος, Α. Χατζηαράπογλου, Κ. Χατζηγιώση, Αχ. Χριστίδης.

Τον σκοπό τον είχα πετύχει, αλλά ήθελα και κάτι …παραπάνω…

Τηλεφωνώ στον Νίκο Κακλαμανάκη για να μου δώσει ότι η ψυχούλα του ήθελε για την εκδήλωση…

«Αγαπώ τον αγώνα σου κι επειδή αγωνίστηκα πολύ κι εγώ για να τα καταφέρω, θα σου δώσω τα… δάκρυά μου», είπε ο Νίκος κι έμεινα με το ακουστικό στο χέρι…

Ο Νίκος Κακλαμανάκης δεν κατάφερε, για τους γνωστούς λόγους, να συμμετάσχει στους Αγώνες της Σεούλ, το 1988…

Πάνω στο ιστιοπλοϊκό πανί του, έκλαψε και έγραψε έναν όρκο τον οποίο και θα ακολουθούσε στο εξής, πιστά, για να στεφθεί Ολυμπιονίκης!!!

c69d1-900a

«Σαν μια σελίδα από ένα βιβλίο, σαν το σταθμό από μια πορεία που μας μαθαίνει και δεν τελειώνει ποτέ… Ετσι αυτό το πανί με συνόδευσε σε μία προσπάθεια που δεν δικαιώθηκε τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Εύχομαι να μη τελειώσει ποτέ… ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΣΑΙ… ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ… ΓΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ… ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ…».

Αυτά έγραφε ο Νίκος με «μελάνι» τα δάκρυά του…

Και αυτό το πανί, μαζί με τον όρκο του, μου το έδωσε για να το δημοπρατήσω!…

Ενα εκατομμύριο δραχμές (η δημοπρασία έγινε τον Ιανουάριο του 1996) αξιολογήθηκε και ο καινούργιος «ιδιοκτήτης» του θα ήταν ο -τότε- σύμβουλος του Ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ, Κωνσταντίνος Μάμαλος

Για πολλά χρόνια, με τον Νίκο, υπηρετήσαμε τον σκοπό της φιλανθρωπίας…

Και τα καταφέραμε να φέρουμε σε πέρας ακόμη και δύσκολες περιπτώσεις…

Τελικά, η ζωή σου έχει νόημα όταν συναντάς τέτοιους σπουδαίους ανθρώπους…

Κι εμένα η δική μου είναι γεμάτη από νόημα και αγάπη, χάρη σε αυτούς…

Advertisements

Είναι για μένα, αυτή η φωτογραφία, ιστορική που την έχω φυλακίσει για πάντα μέσα στην καρδιά μου… Από αυτές που γράφουν τη δική τους ιστορία με φίλους, να σου «ξημερώνει» τη ζωή, ακόμη κι όταν κάποιοι από την παρέα σου δηλώνουν «τώρα ο κόσμος και οι φωνές δε με τρομάζουν, τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν, φεύγω, τώρα φεύγω»… Και σου την κάνουν, χωρίς δεύτερη κουβέντα… Μένουν, όμως, εκεί «κλεισμένοι», για πάντα, σε μια φωτογραφία, ασφαλείς, γιατί κανένας κόσμος και καμιά φωνή δεν μπορεί να τους τρομάξει…

Κώστας Βλουτής - Χάρις Αλεξίου - Νίκος Νομικός - Αντώνης βαρδής - Γάννης Καλαμίτσης

Κώστας Βλουτής – Χάρις Αλεξίου – Νίκος Νομικός – Αντώνης βαρδής – Γάννης Καλαμίτσης

Για τον Αντώνη και τον Γιάννη που έφυγαν νωρίς…
746

Την ώρα που σου ζητάνε να φωτογραφηθείς, δεν δίνεις και μεγάλη σημασία… Μπορεί να το θεωρείς περιττό, έξω από σένα, σε αποτρέπει και το μικρόν της ηλικίας σου, αλλά και τόσα άλλα …ανώριμα… Στήνεσαι, παρ΄ όλ΄αυτά, γιατί σου το ζητάει η Χαρούλα, γιατί σου το ζητάει ο Αντώνης…

| του Κώστα Βλουτή

Μια φωτογραφία παρακαλώ…
Εδώ να κοιτάτε… Το… πουλάκι!…

Το γέλιο που πέφτει είναι της… αρκούδας και λόγος να αστειευτεί ο Γιάννης Καλαμίτσης που βρήκε να …»στηθεί» πάνω στο κεφάλι του Νικόλα του Νομικού
Είναι Αύγουστος, κάνει ζέστη κι εμείς έχουμε βρει … πνεύμονα δροσιάς στο πίσω μέρος του μαγαζιού…
Μοιράζει …αγιόκλημα, ανύπαρκτο στην αυλή, διάχυτη μυρωδιά, όμως, στην ατμόσφαιρα…
Ήταν, βλέπεις, μια… κοινωνική προσφορά του απέναντι μπαλκονιού, ευλογημένο να ζει την παράδοση που το θέλει και με …γιασεμί!

Είναι η εποχή του «τέλι τέλι», της «τρελής κι αλλοπαρμένης» του «φαντάρου» και του «μπρούσκου», αλλά και του «Όλα σε Θυμίζουν»…
Έχει προηγηθεί η «Μικρά Ασία», ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» τα (δυο) «Παλικάρια απ΄τ’ ΑιΒαλί» που την αγάπη βρίζανε και «σπάγανε» ταμεία, κάθε βράδυ, στο μαγαζί με τη φωνή της Χαρούλας

«Τέλειωνε«, φώναζε ο Γιάννης στο φωτογράφο, «θα πέσω από το σκαμπό«!
Απίστευτη πένα, ο Γιάννης, που επιβεβαιωνόταν αυτό σε κάθε παράσταση!
Μαζί είχαμε γράψει ένα δυνατό κείμενο που χαλούσε κόσμο, κυριολεκτικά…
Η κιθάρα του Αντώνη Βαρδή, μουσικό χαλί στο κείμενο, σκέτη ανατριχίλα!
Και να καταλήγει αυτή όλη η συνύπαρξη των τριών με τη φωνή της Χάρις να τραγουδά… «Τίποτα δεν πάει χαμένο»…

– Μια φωτογραφία παρακαλώ…
Εδώ να κοιτάτε… Το… πουλάκι!…

Η πρώτη δεν του «έκατσε» του ερασιτέχνη, πλην όμως, επίμονου «φωτογράφου»… μουσικού, που χρεώθηκε να μας κρατήσει στην …αιωνιότητα, με μια φωτογραφία…
Κι είναι αυτή που μετά από τόσα χρόνια υπάρχει να κιτρινίζει την ιστορία της και να την κάνει ακόμη πιο πολύτιμη, στα χρόνια που περνάνε…

Πριν λίγο καιρό χάσαμε τον ελευθερόστομο Γιάννη Καλαμίτση και πριν λίγες μέρες, τον Αντώνη Βαρδή, τη μεγάλη ψυχή!

Τώρα κάθομαι και κοιτάζω, αυτή -μεταξύ άλλων- τη φωτογραφία και σκέφτομαι, εκ των υστέρων, τη σημασία της…
Είναι, για μένα, ιστορική που την έχω φυλακίσει για πάντα μέσα μου…
Από αυτές που γράφουν τη δική τους ιστορία με φίλους, να σου «ξημερώνει» τη ζωή, ακόμη κι όταν κάποιοι από την παρέα σου δηλώνουν «τώρα ο κόσμος και οι φωνές δε με τρομάζουν, τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν, φεύγω, τώρα φεύγω«…
Και σου την κάνουν, χωρίς δεύτερη κουβέντα…
Μένουν, όμως, εκεί «κλεισμένοι«, για πάντα, σε μια φωτογραφία, ασφαλείς, γιατί κανένας κόσμος και καμιά φωνή δεν μπορεί να τους τρομάξει…
Πια…


Έχει λάβει μέρος σε όλες τις προσπάθειες του Κώστα και στον αγώνα του να βοηθήσει τα άτομα με αναπηρία. Η Τζένη Βάνου για τον καλλιτέχνη είναι πια ο «δικός του άνθρωπος»!

του Κώστα Βλουτή
Την αποκαλούν τραγουδίστρια του έρωτα και όχι άδικα.
Αυτή η τραγουδίστρια, μόλις ανοίγει το στόμα της να τραγουδήσει βγαίνουν αγγελούδια.
Δεν θυμάμαι ποιος μας σύστησε…
Από την πρώτη στιγμή, όμως, αισθάνθηκα να την αγαπώ χρόνια.

Η Τζένη της καρδιάς μου…

Μετά το grand prix που κέρδισα στο φεστιβάλ τραγουδιού της Intervision «ΧΡΥΣΟΣ ΟΡΦΕΑΣ», θέλησα να δώσω μία συναυλία για άτομα με αναπηρία, στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά και σκέφτηκα να την έχω κοντά μου.
Της τηλεφωνώ για να μου δηλώσει συμμετοχή και ομολογώ πως ήταν από τους μόνους καλλιτέχνες που δεν με ρώτησε ποιοι άλλοι θα συμμετέχουν για να δει αν θα έρθει!
Μου έκανε εντύπωση, αλλά μετά το δικιολόγησα γιατί η Τζένη είναι απίστευτο πλάσμα. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της συναυλίας περίμενε υπομονετικά τη σειρά της.
Ναι, αυτή η τραγουδίστρια, με κέρδισε από την πρώτη στιγμή…
Λίγα χρόνια μετά, με τον φίλο μου δημοσιογράφο Βασίλη Πουλάκη, οργανώνουμε στο ανοιχτό γήπεδο του Ζωγράφου μία συναυλία, τα έσοδα της οποίας θα πήγαιναν για τους σκοπούς ιδρύματος κωφαλλάλων.

Στις αρχές Ιουνίου ήταν όλα έτοιμα να την πραγματοποιήσουμε.
Μαζί μας η Τζένη, ο Αντύπας, ο Γιώργος Σαλαμπάσης, η συγχωρεμένη η Ρίτα Σακελαρίου και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Την ημέρα της συναυλίας, πιάνει μία μπόρα που πήρε το σκηνικά και τα… «σήκωσε», με αποτέλεσμα την αναβολή της συναυλίας.
Επικοινώνησα με όλους για να ακυρώσω την ημερομηνία και να δώσω το επόμενο ραντεβού μας για να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους που μας είχαν ανάγκη.
Όλους εκτός από την …Τζένη, που …νόμιζα πως είχα …επικοινωνήσει μαζί της!
Εκείνη, έξω από το …νεκροταφείο Ζωγράφου με …ομπρέλα, περίμενε κάποιον περαστικό να της εξηγήσει για το γήπεδο, το οποίο το θεωρούσε ΚΛΕΙΣΤΟ και για την συναυλία!!!

Σε συναυλία του Κώστα, στου Ζωγράφου…

*…»Ιστορικό» στιγμιότυπο. Στου Ζωγράφου, μετά τη… γκάφα μου, βοηθάμε τα παιδιά που μας έχουν ανάγκη!

Ήταν τραγικό.
Δεν μπορούσα να πιστέψω πως είχα κάνει τέτοια γκάφα.
Έτρεμαν τα πόδια μου, είχα ιδρωμένες παλάμες αλλά, την άλλη μέρα, έπρεπε να την πάρω τηλέφωνο…
Δεν ξέρω πως τα άκουγε αυτά που της έλεγα και παρά το γεγονός ότι ντρεπόμουν να της μιλήσω για το επόμενο μουσικό μας ραντεβού, εκείνη μου λέει:

– Περνάω ενέσεις γιατί πήρα γερό κρύωμα και έχει κλείσει η φωνή μου… Να τελειώσω την αγωγή και μετά πες μου να βοηθήσουμε…
Σε δύο εβδομάδες ήμασταν, επιτέλους, πάνω στη σκηνή και με τους άλλους καλλιτέχνες σε μια φιλανθρωπική μουσική προσπάθεια που αγκάλιασαν όλοι…
Από τότε, έχουμε δώσει άπειρες συναυλίες σε πολλά μέρη της χώρας και μέχρι σήμερα της έχω πεί του κόσμου τις «συγνώμες» για το περιστατικό.
Εκείνη αντιμετωπίζει τις «συγνώμες» μου με τρανταχτό γέλιο…

Η Τζένη πια είναι οικογένειά μου και το ξέρει…
Δίνω μία συναυλία στο Κατράκειο, πάλι για φιλανθρωπικό σκοπό και που αναβάλλεται 3 φορές για τεχνικούς και άλλους λόγους…
Οι αναβολές με είχαν τρελάνει.
Στο πρόγραμμα είχα 40 και πλέον καλλιτέχνες, δεν ήταν δα και λίγο πράγμα. Ε, λοιπόν… Αν δεν είχα την Τζένη, σίγουρα θα …νοσηλευόμουν σε μια από τις… σουίτες που «έχει» το Δαφνί!!!Τα κατάφερα και πήγα το ίδιο βράδυ να το «διασκεδάσω» στο κέντρο όπου τραγουδούσε η Τζένη… Με το που με βλέπει, σταματά το πρόγραμμά της και μου τραγουδά τη ¨Σκλάβα»…
Δεν μπορώ να σου περιγράψω την συγκίνηση που νοιώθαμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και οι παρευρισκόμενοι που δεν ήταν και λίγοι…

Στο ABC, μετά την συναυλία μου στο Κατράκειο, γιορτάζω τα γενέθκειά μου με την Τζένη και φίλους

Αυτήν τη γυναίκα την αγαπώ γιατί, πάνω απ΄όλα, είναι άνθρωπος σπουδαίος…
Αρκεί να θυμηθώ το κλάμα της στο μικρόφωνο όταν προσπαθούσαμε να μη κλείσει με λουκέτο το Ειδικό Σχολείο Περάματος…

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως αυτή η Θεϊκή φωνή έγινε …τραγουδίστρια…
Και το λέω αυτό διότι ο χώρος είναι αδυφάγος κι ευαισθυσίες δεν χωράνε…
Όπως και νάχει, είμαι ευτυχίσμένος διότι το τραγούδι μου χάρισε αυτήν την σπουδαία ψυχή.
Για πάντα!…

Με τη Μιμίκα Μτενίση. Γλυκιά, ζεστή κι ανθρώπινη φιλία. Η ηθοποιός και επιχειρηματίας, εκτιμά πολύ την δύσκολη πορεία του Κώστα μέσα στο χώρο. Το 2000, για φιλανθρωπικό σκοπό,του παραχωρεί -αφιλοκερδώς- το θέατρό της ώστε να ανέβει παράσταση με πρωταγωνίστρια, μία άλλη καλή του φίλη, την Τάνια Καψάλη

ΜΙΜΗ

Πρέπει όλοι να προσφέρουμαι. Κι εγώ θα το κάνω…

Του Κώστα Βλουτή

Έχω βάλει σκοπό να βοηθήσω οικονομικά ένα Ίδρυμα με ανάπηρα παιδάκια στο Μαρούσι, που μου το ζήτησε η διευθύντριά τους. Με τη φίλη μου Τάνια Καψάλη σκέφτομαι να ανεβάσουμε το αγαπημένο παραμύθι «Η πεντάμορφη και το Τέρας», σε χορογραφίες της Μαριάννας Τόλη.

Δεν έχω, όμως, θεατρική στέγη…

Η Μιμή Ντένίση, εκείνες τις ημέρες, αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα με την μέση της. Ο γιατρός της συνιστά ξεκούραση, στο κρεββάτι και φαρμακευτική αγωγή.

Εγώ δεν γνωρίζω τίποτα…

Της τηλεφωνώ και μετά από την θερμή κουβέντα που είχαμε κλείνω ένα ραντεβού μαζί της και με τους συνεργάτες μου, για να μου παραχωρήσει, αφιλοκερδώς, το θέατρό της.

Μου λέει: Κώστα μου, δεν σε πειράζει να με δούνε τα παιδιά στο κρεββάτι. Υποφέρω πολύ…

Τα χάνω… -Μα Μιμή μου, της λέω ξαφνιασμένος, γιατί εκείνη ακριβώς την στιγμή αντιλαμβάνομαι το σοβαρό της πρόβλημα, …αφού πονάς τόσο πολύ ας το αφήσουμε.

Και εκείνη: -Όχι, δεν σου ακυρώνω τίποτα. Θέλω να σε βοηθήσω. Πρέπει όλοι να προσφέρουμε. Κι εγώ θα το κάνω. Έλα σπίτι στς 5 το απόγευμα…

Αυτή τη Μιμή, που εκτιμώ πολύ, σας παρουσιάζω.

Και χαίρομαι, ειλικρινά, που είναι φίλη μου…

Με την Χριστίνα Μανούση, από το 1993, παρουσιάζουν συναυλίες και εκδηλώσεις σε στάδια και Θέατρα… Σκοπός τους, να βοηθήσουν όσους πραγματικά έχουν ανάγκη…

ΓΡΑΜΜΑ  ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Αγαπούλα μου,

Χρόνια τώρα θέλω να σου πω τα «χίλια ευχαριστώ» της ψυχής μου. Χαίρομαι που μου δίνεται η δυνατόητα μέσα από το προσωπικό μου site να το κάνω.

Για την μεγάλη μου συναυλία στο Πέραμα, μου σ;yστησαν να συνεγαστώ μαζί σου. Είχα τις επιφυλάξεις μου, αλλά είπαν να σε δω και μετά να αποφασίσω…

Το δέχτηκα…

Είπαμε να συναντηθούμε στα φωτογραφικά πλατό του MEXICANOS, που είχα μία φωτογράφηση για περιοδικό πικοίλης ύλης…

Μόλις σε πρωτοσυνάντησα, έμεινα.

Ήσουν τόσο όμορφη και τόσο λαμπερή που είπα στον εαυτό μου: «Μα γιατί χτυπιούνται αυτοί εκεί έξω. Το κορίτσι αξίζει»…

Σε αποκαλούσαν «άφωνη» κούκλα επειδή θέλησε να παίξει παιχνίδι ο Μαστοράκης με τον Κυριακού, βάζοντάς σου τρικλοποδιά στην ερώτηση των καλλιστείων, αλλά εσύ σε πείσμα πολλών πήρες το στέμα της ωραιότερης Ελληνίδας κι έκανες την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» να σε κάνει εξώφυλλο με την λεζάντα «βάλτε την Σταρ Ελλάς στη Βουλή»!!!

Το πόσο το χάρηκα δε λέγεται…

 

Θέλω να ξέρεις ότι θύμωσα με όλους αυτούς που σου πόναγαν την καρδούλα σου…

Πήρα πολλά τηλέφωνα, μόλις ανακοινώσαμε -σε συνέντευξή μας- την συνεργασία μας.

«Τί κάνεις; Θα καταστραφείς…», ή «Η κοπέλα είναι άφωνη, δεν το βλέπεις;»…, μη σου τα θυμίζω.

Τα ξέρεις…

Εμείς εκεί, στις πρόβες μας και στον όμορφο σκοπό να μη κλείσει το ειδικό σχολείο της πόλης του Περάματος…

Με όλους του δικούς μας φίλους στο πλευρό μας…

Τα κλάμα της Τζένης Βάνου επί σκηνής το θυμάσαι; Τον Κυριαζή, τον Βογιατζή, την Μπέσυ, τη Σαμπρίνα, τον Βελή, τον Σχινά, την Ευριδίκη, τον Μηγιάκη, την Θεοφίλου, τον Τσάκωνα, τον Κλωναρίδη, τον Αδαμαντίδη

Τί βραδιά Χριστέ μου…

Είκοσι χιλιάδες κόσμος να χτυπιέται στο ρυθμό μας…

Το κινηγητό με τους φωτογράφους;…

Που μας κλείσανε σε μία τουαλέτα για να γλυτώσουμε;

Το θυμάσαι;

Μη συνεχίσω.

Οι φίλοι μας έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν για μας, μέσα από τις σελίδες αυτού του blog.

Εγώ θέλω ΜΟΝΟ να σου πω το πόσο ευτυχισμένος είμαι που σε έχω πια ΜΕΛΟΣ της οικογέννιάς μου.

Ο φίλος σου,

Κώστας

Με τη Δήμητρα Γαλάνη, στο Χριστουγεννιάτικο εορταστικό πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης και του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντάρα. Εκπομπή: «ΜΑΖΙ και ΣΗΜΕΡΑ«.

ΔΗΜΗΤΡΑ

«Εσύ μικρέ κάνεις ωραία δουλειά. Σε θαυμάζω»

Του Κώστα Βλουτή

Είναι μέρες Χριστουγέννων!…

Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας καλεί στην τηλεοπτική του εκπομπή «Μαζί και Σήμερα», τον Λάκη Λαζόπουλο, το Θάνο Μικρούτσικο, εμένα και την Δήμητρα Γαλάνη.

Ο Βαγγέλης Νινίκας, πιανίστας και φίλος από παλιά, είναι συνεργάτης της εκπομπής…

Με τη Δήμητρα γνωριζόμαστε στο bar της ERT που πήγαμε για καφέ πριν από το γύρισμα. ‘Εκανε πλάκα στην παρέα συνέχεια… Γέλια, πειράγματα, αστεία…

Κάποια στιγμή σοβαρεύεται…

-Εσύ, μικρέ, κάνεις σπουδαία, ωραία δουλειά, μου λέει. Διαβάζω και τις συνεντεύξεις σου. Σε θαυμάζω για όλα αυτά που προσφέρεις στον κόσμο.

Εκείνη την ώρα δεν ξέρω πώς να αντιδράσω, τί να πω… Σκύβω, τη φιλάω και της λέω.

-Σας ευχαριστώ.

Εκείνη, με το που ακούει τον πληθυντικό μου, αστράφτει και βροντά…

-Σε…, μου λέει κι επιμένει. Σε, σε, σε, σε…

Μπαίνουμε στο μακιγιάζ  να ετοιμαστούμε για την εκπομπή. Σε λίγο, πολύ λίγο, θα βγαίναμε στον αέρα…

Σε…, μου ξαναλέει. Για πες το κι εσύ, …σε…

Μπαίνουμε στο πλατό και συνεχίζει να μου λέει: -Σε, μη ξεχνάς, σε…

Ο ενικός, τελικά, μου βγαίνει στον αέρα και κατά τη διάρκεια της εκπομπής.

-Αγαπώ τη Δήμητρα γιατί είναι σπουδαία φωνή και αυθεντικός άνθρωπος, λέω.

Κι εγώ σ΄αγαπώ και σε θαυμάζω για όλα αυτά που προσφέρεις τόσα χρόνια σε τόσο κόσμο, μου λέει και δακρύζει.

O Κώστας Βλουτής με τον Βαγγ�λη, τον Δημήτρη και τον Λάκη, στο τ�λος της εκπομπής

O Κώστας Βλουτής με τον Βαγγέλη, τον Δημήτρη και τον Λάκη, στο τέλος της εκπομπής

Ο Λάκης, ο Μικρούτσικος, ο Βαγγέλης και ο Δημήτρης παρακολουθούν συγκινημένοι και ξεσπούν σε χειροκροτήματα.

Αυτή ήταν η «πρώτη μας φορά» και αργότερα όταν άκουσα του καλού μας Γιώργου Τσαλίκη το περιβόητο «ΣΕ» που έχει κάνει επιτυχία ξέσπασα σε γέλια…

Καλό Φίλε, αλλά έρχεσαι …δεύτερος…

Ο Κώστας Βλουτής με τον Λάκη Λαζόπουλο συνεργάστηκαν -το 1992- στην εκπληκτική παράσταση «ΜΑΣΚΕΣ« και στο θέατρο «ΡΕΧ«… Μία μουσικοχορευτική παράσταση με χορευτές πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο. Παράσταση που απέσπασε απίστευτες κριτικές.

ΛΑΚΗΣ

«Της άξιζαν όλα τα ‘Οσκαρ…»

Του Κώστα Βλουτή

Eίναι Δεκέμβρης και καλούμε, εν όψει γιορτών, να δώσω όλες μου τις δυνάμεις να πετύχει ο σκοπός μιας παράστασης που ξεδιπλώνεται η ομορφιά της ψυχής και όπου η «αδυναμία» αντικαθιστάται με την δυναμη του μυαλού και της θέλησης. Οι «μάσκες» θριάμβευσαν και καταχειροκροτήθηκαν από το παρευρισκόμενο κοινό, αλλά και από τους δημοσιογράφους.
Ο Λάκης κι εγώ είχαμε δύσκολο ρόλο… Ανάμεσά τους, όχι γλυκανάλατοι, αλλά έντιμοι μαζί τους,  με το όποιο πρόβλημα το οποίο – πάνω στη σκηνή- ούτε καν φαινόταν…

Αλήθεια, σπουδαία παράσταση. Αξέχαστη…
Κι ο Λάκης…

ΣΕΜΝΟΣ, ταπεινός, κύριος!
Στις πρόβες να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά και να τα εμψυχώνει.

Συνεπής, στην ώρα του, όπως πρέπει…

Υπομονετικά να περιμένει τη σειρά του και να ακολουθεί πιστά το σενάριο. Χωρίς φανφάρες στο παίξιμό του. Χωρίς παρεμβάσεις βεντετισμού.

Να μου κρατά το χέρι και να μου λέει:

-Τρέμεις, γιατί; Όλα θα πάνε καλά, θα δεις…

Ήξερε ότι αυτό που με ένοιαζε πραγματικά ήταν να επιτευχθεί ο στόχος. Να βοηθήσω με όλη μου την ψυχή τους καλλιτέχνες της Very Special Arts Hellas.

Eίχε προηγηθεί η δημοπρασία με τις 160 μάσκες που κατασκεύασαν τυφλοί φίλοι μας και τις υπέγραψαν ισάριθμες προσωπικότητες του τόπου μας, που σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Και τώρα, να…

«ΜΑΣΚΕΣ», Θέατρο REX

Εδώ έπρεπε να αποδείξω σε όλους που είχαν έρθει στο θέατρο πως άξιζε τον κόπο τόση φασαρία. Με τους καροτσόβιους, τους τυφλούς, τους κωφούς χορευτές να συναγωνίζονται τους επαγγελματίες.

Και με έναν Λάκη Λαζόπουλο, δακρυσμένο, να λέει:

-» ‘Ηταν μία παράσταση που στα αλήθεια της άξιζαν όλα τα όσκαρ!!!».

Και στην πλατεία, να έχεις τον διεθνούς φήμης πιανίστα, Γιώργο Θέμελη, να χειροκροτά με ενθουσιασμό και την ‘Αννα Καλουτά στην πρώτη σειρά, βαθύτατα συγκινημένη να λέει:

– Μπράβο παιδί μου. Ήταν ένα θέαμα συγκλονιστικό… Θαυμάσια δουλειά!».

Α, ρε Λάκη. Σ’ ευχαριστώ…

* ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για την παράσταση «ΜΑΣΚΕΣ», αλλά και για την ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΑΓΑΠΗΣ …Εδώ…