Είναι για μένα, αυτή η φωτογραφία, ιστορική που την έχω φυλακίσει για πάντα μέσα στην καρδιά μου… Από αυτές που γράφουν τη δική τους ιστορία με φίλους, να σου «ξημερώνει» τη ζωή, ακόμη κι όταν κάποιοι από την παρέα σου δηλώνουν «τώρα ο κόσμος και οι φωνές δε με τρομάζουν, τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν, φεύγω, τώρα φεύγω»… Και σου την κάνουν, χωρίς δεύτερη κουβέντα… Μένουν, όμως, εκεί «κλεισμένοι», για πάντα, σε μια φωτογραφία, ασφαλείς, γιατί κανένας κόσμος και καμιά φωνή δεν μπορεί να τους τρομάξει…

Κώστας Βλουτής - Χάρις Αλεξίου - Νίκος Νομικός - Αντώνης βαρδής - Γάννης Καλαμίτσης

Κώστας Βλουτής – Χάρις Αλεξίου – Νίκος Νομικός – Αντώνης βαρδής – Γάννης Καλαμίτσης

Για τον Αντώνη και τον Γιάννη που έφυγαν νωρίς…
746

Την ώρα που σου ζητάνε να φωτογραφηθείς, δεν δίνεις και μεγάλη σημασία… Μπορεί να το θεωρείς περιττό, έξω από σένα, σε αποτρέπει και το μικρόν της ηλικίας σου, αλλά και τόσα άλλα …ανώριμα… Στήνεσαι, παρ΄ όλ΄αυτά, γιατί σου το ζητάει η Χαρούλα, γιατί σου το ζητάει ο Αντώνης…

| του Κώστα Βλουτή

Μια φωτογραφία παρακαλώ…
Εδώ να κοιτάτε… Το… πουλάκι!…

Το γέλιο που πέφτει είναι της… αρκούδας και λόγος να αστειευτεί ο Γιάννης Καλαμίτσης που βρήκε να …»στηθεί» πάνω στο κεφάλι του Νικόλα του Νομικού
Είναι Αύγουστος, κάνει ζέστη κι εμείς έχουμε βρει … πνεύμονα δροσιάς στο πίσω μέρος του μαγαζιού…
Μοιράζει …αγιόκλημα, ανύπαρκτο στην αυλή, διάχυτη μυρωδιά, όμως, στην ατμόσφαιρα…
Ήταν, βλέπεις, μια… κοινωνική προσφορά του απέναντι μπαλκονιού, ευλογημένο να ζει την παράδοση που το θέλει και με …γιασεμί!

Είναι η εποχή του «τέλι τέλι», της «τρελής κι αλλοπαρμένης» του «φαντάρου» και του «μπρούσκου», αλλά και του «Όλα σε Θυμίζουν»…
Έχει προηγηθεί η «Μικρά Ασία», ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» τα (δυο) «Παλικάρια απ΄τ’ ΑιΒαλί» που την αγάπη βρίζανε και «σπάγανε» ταμεία, κάθε βράδυ, στο μαγαζί με τη φωνή της Χαρούλας

«Τέλειωνε«, φώναζε ο Γιάννης στο φωτογράφο, «θα πέσω από το σκαμπό«!
Απίστευτη πένα, ο Γιάννης, που επιβεβαιωνόταν αυτό σε κάθε παράσταση!
Μαζί είχαμε γράψει ένα δυνατό κείμενο που χαλούσε κόσμο, κυριολεκτικά…
Η κιθάρα του Αντώνη Βαρδή, μουσικό χαλί στο κείμενο, σκέτη ανατριχίλα!
Και να καταλήγει αυτή όλη η συνύπαρξη των τριών με τη φωνή της Χάρις να τραγουδά… «Τίποτα δεν πάει χαμένο»…

– Μια φωτογραφία παρακαλώ…
Εδώ να κοιτάτε… Το… πουλάκι!…

Η πρώτη δεν του «έκατσε» του ερασιτέχνη, πλην όμως, επίμονου «φωτογράφου»… μουσικού, που χρεώθηκε να μας κρατήσει στην …αιωνιότητα, με μια φωτογραφία…
Κι είναι αυτή που μετά από τόσα χρόνια υπάρχει να κιτρινίζει την ιστορία της και να την κάνει ακόμη πιο πολύτιμη, στα χρόνια που περνάνε…

Πριν λίγο καιρό χάσαμε τον ελευθερόστομο Γιάννη Καλαμίτση και πριν λίγες μέρες, τον Αντώνη Βαρδή, τη μεγάλη ψυχή!

Τώρα κάθομαι και κοιτάζω, αυτή -μεταξύ άλλων- τη φωτογραφία και σκέφτομαι, εκ των υστέρων, τη σημασία της…
Είναι, για μένα, ιστορική που την έχω φυλακίσει για πάντα μέσα μου…
Από αυτές που γράφουν τη δική τους ιστορία με φίλους, να σου «ξημερώνει» τη ζωή, ακόμη κι όταν κάποιοι από την παρέα σου δηλώνουν «τώρα ο κόσμος και οι φωνές δε με τρομάζουν, τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν, φεύγω, τώρα φεύγω«…
Και σου την κάνουν, χωρίς δεύτερη κουβέντα…
Μένουν, όμως, εκεί «κλεισμένοι«, για πάντα, σε μια φωτογραφία, ασφαλείς, γιατί κανένας κόσμος και καμιά φωνή δεν μπορεί να τους τρομάξει…
Πια…

Advertisements