ΣΤΗ ΝΤΑΟΥ ΠΕΝΤΕΛΗΣ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΜΩΣΗ

«Ο χορός των παιδιών που γελούν μια φορά το χρόνο»


Επιμέλεια: ‘Αρης Δήμου

Η συναυλία του Κώστα Βλουτή με το συγκρότημά του «Αρμαγεδών» και την Καίτη Μπόνη στο Δημόσιο Νευροψυχιατρικό Νοσοκομείο Νταού Πεντέλης, έχει ένα και μοναδικό σκοπό. Με την δημοσιογράφο της εφημερίδας «‘Εθνος», Μαίρη Γεωργιάδου, να φέρουν στο φως της δημοσιότητας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, κάτω από τις οποίες ζουν αυτές οι ψυχές, στο καινούργιο… «Νταχάου»…

«Η τιμωρία μας είναι ξύλο και απομόνωση», λένε τα παιδιά. Αυτά που έχουν το ίδιο, περίπου, ντύσιμο, σκισμένα παπούτσια, ξεφτισμένα ρούχα…

Αυτά τα παιδιά, μετά τα 18 τους χρόνια, καταλήγουν -όπως λένε- στο Δαφνί, αφού κανείς δεν τα αναζητά…

Η επίσκεψη του Κώστα Βλουτή στο ‘Ιδρυμα και το αποκλειστικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα με τίτλο «Ο χορός των παιδιών που γελούν μια φορά το χρόνο» («‘Εθνος», Τρίτη, 9/11/82), προκαλούν σάλο και αναστάτωση στην Ελλάδα.
Στόματα ανοίγουν, μαρτυρίες καταγράφονται, κεφάλια «πέφτουν», αλλάζει διοίκηση το Νοσοκομείο, «κλείνουν» την πόρτα στον Κ. Βλουτή

3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…

Εφτά γιατροί του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Νταού Πεντέλης υπογράφουν μία επιστολή στην οποίαν αναφέρουν, μεταξύ άλλων:
«…Θεωρούμε ότι η χρησιμοποίηση του θεραπευτικού «άλοθι» για την επιβολή μεθόδων βίας σε παιδιά, παραβιάζει όχι μόνο την ιατρική δεοντολογία, αλλά και κάθε έννοια δικαίου»!

Η επιστολή απευθυνόταν στο ΔΣ της ΕΙΝΑΠ κι ήταν ένα SOS αγωνίας των εφτά γιατρών, τη στιγμή που η προηγούμενη επιστολή τους προς το ΔΣ του Νταού Πεντέλης, με κοινοποίηση στην υφυπουργό κ. Κυπριωτάκη, δεν είχε φέρει κανένα αποτέλεσμα.

Τέσσερις μήνες μετά το SOS των γιατρών, μια 6χρονη τρόφιμη του Νταού Πεντέλης αυτοκτονεί.
‘Ενας άλλος τρόφιμος, 20 χρόνων αυτός, κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και σώζεται την τελευταία στιγμή. Ο νέος δεν ήθελε να τον ξαναστείλουν στο Δαφνί, που κλείνουν όλα τα προβληματικά παιδιά του Νταού μετά τα 17-18 χρόνια, χωρίς να έχουν ψυχασθένεια.

Το θέμα έρχεται, ξανά, στο φως της δημοσιότητας και μαζί του ένα διεφθαρμένο καθεστώς «περίθαλψης» παιδιών εγκαταλειμένων, ως επί το πλείστον, με προβλήματα νοημοσύνης, ψυχικά κ.ά., χάρη στον Κώστα Βλουτή που παρακινεί την δημοσιογράφο της εφημερίδας «‘Εθνος της Κυριακής«, ‘Αρτεμις Δαμίγου, να το ψάξουν σε βάθος…

O Κώστας καταθέτει την δική του μαρτυρία στην ‘Αρτεμις Δαμίγου στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «‘Εθνος της Κυριακής» και με τίτλο:

«Κατασκευάζουμε γενίτσαρους στο Νταού Πεντέλης«

Στην αποκλειστική αυτή συνέντευξη, ο Κώστας Βλουτής, καταλήγει:

-Είναι ένα είδος αναμορφωτηρίου, με σκληρές τιμωρίες για κάθε ζημιά. Τα περισσότερα παιδιά προέρχονται από διαλυμένες οικογένειες. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η 5χρονη Ελενίτσα που με παρακαλούσε: πάρε τον μπαμπά μου στη Θεσσαλονίκη, πες του να’ ρθεί να με πάρει!

……………………………………………………………………………………

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Το θέμα επανέρχεται στην επικαιρότητα, 10 χρόνια αργότερα, από την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου «Κίτρινος Τύπος«.

Ο Κώστας Βλουτής δίνει αποκλειστική συνέντευξη στην εφημερίδα «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ«.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΛΟΥΤΗΣ: «ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΗ ΚΟΛΑΣΗ»

Της Βάνας Καρατόλου

Ο χρόνος γυρνάει πίσω… 13 ολόκληρα χρόνια στο «κολαστήριο» παιδικών ψυχών.

Στις 5 Νοεμβρίου 1982 και ώρα 5.30 μ.μ. ένας άνθρωπος είχε ανακαλύψει το «Νταχάου» του Παιδοπψυχιατρικού Νοσοκομείου  Νταού Πεντέλης και είχε φέρει στο φως της δημοσιότητας φρικτές αποκαλύψεις.

«Μετά το Νταού, ακόμη και υγιέστα αγοράκια και κοριτσάκια τα διοχετεύουν στο Δαφνί«.

Με κίνδυνο, μάλιστα, της ζωής τους αφού άγνωστοι τον απειλούσαν τηλεφωμικώς να σταματήσει την έρευνά του.

«Δεν θα ξεχάσω εκείνο το απόγευμα. Αισθάνομαι να βρίσκομαι στη …κόλαση«, είπε στον «Α. Τ.» ο στιχουργός – τραγουδιστής κ. Κώστας Βλουτής.

«Χωρίς να με ενοχλήσει κανείς στην είσοδο, αφού δεν υπήρχε φύλακας, αλλά ούτε και… πόρτα, συνάντησα παιδιά άθλια ντυμένα και αγοράκια κουρεμένα γουλί. Ένα 5χρονο κοριτσάκι, η Ελένη, που δεν φαινόταν να’ χει κάποιο πρόβλημα μου’ χε ζητήσει χαρακτηριστικά: «Θα σου δώσω το τηλέφωνο του μπαμπά μου, που μένει στη Θεσσαλονίκη για να’ ρθει να με πάρει από δω μέσα. Μας χτυπάνε και μας κλείνουν στην απομόνωση για 20 μέρες».

Μόνο που το κοριτσάκι δεν θυμόταν  καλά το νούμερο…

«Αρκετά παιδιά είχαν βρεθεί στο νοσοκομείο γιατί οι γονείς τους δεν μπορούσαν να τα ζήσουν ή επειδή έκαναν αταξία. ‘Οπως εκείνο που είχε μπει επειδή έκλεψε 5.000 δρχ. από τρόλεϊ«.

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ, Νοέμβριος 13, 1995

Advertisements