Ορθοπεταλιές ανθρωπιάς

Η συγκλονιστική προσπάθεια του Κώστα Βλουτή δίνει δύναμη σε χιλιάδες άτομα με ειδικές ανάγκες

Του Δημήτρη Μελέκα

Μια φράση μπορεί να αλλάξει πολλά.
Ειδικά αν τα χείλη που την διατυπώνουν εκφράζουν και την πίστη τους σε αυτή. “Εσένα κάποτε θα σε φτάσω”, είχε πει ο Χρήστος Ταμπαξής [κλικ] στον Κώστα Βλουτή. ‘Ηταν δύο χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996 όταν συναντήθηκαν στην Ελληνική Εταιρία Αναπήρων Παίδων.
Ο μουσικός και δημοσιογράφος (ειδικευμένος σε θέματα ΑμΕΑ) Κώστας Βλουτής [κλικ] βρέθηκε τον Ιούλιο του 1996 στο αεροδρόμιο. Η αποστολή της εθνικής παραολυμπιακής ομάδας θα πετούσε για την Αμερική. Τότε άκουσε μια φωνή που είχε χάσει 2 χρόνια. “Είδες που σ’ το είπα. Σε έφτασα”. Γύρισε και είδε τον Χρήστο Ταμπαξή. Εκείνον που σήμερα πλέον είναι τρεις φορές παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση. Τι απίστευτη διαδρομή έκανε αυτό το παιδί μέσα σε ελάχιστο χρόνο; Πήρε δυνάμεις από τον Κώστα. Μια από τις πολλές ιστορίες της ζωής του.
Δεν είναι τυχαίο πως ο σκηνοθέτης Αντώνης Παπαδόπουλος τον έκανε ταινία “Ο άνθρωπος που κέρδισε τη ζωή” [κλικ]. Ενός ανθρώπου που σύστησε στην ελληνική κοινωνία τους ΑμΕΑ. ‘Ενας δημοσιογράφος που για 11 χρόνια έδινε τη μάχη μέσα από την τηλεοπτική του εκπομπή “Ο Ει-Δικός μας Κόσμος” [κλικ]. ‘Ενας μουσικός με 45 βραβεία. Μεγάλο του επίτευγμα ότι πλέον με Προεδρικό Διάταγμα υπάρχει ισοτιμία ολυμπιονικών και παραολυμπιονικών.
Γεννήθηκε στο Λόνγκ ‘Αϊλαντ. ‘Ηταν 2,5 μηνών όταν κόλλησε το μικρόβιο της πολυομυλίτιδας. Παρέλυσαν οι μύες του και για επτά μήνες οι γιατροί δεν γνώριζαν από τι έπασχε το μωρό.
Στα 17 του στάθηκε και πάλι στα πόδια του.
‘Ενα τροχαίο τον γονάτησε ξανά.
‘Ηθελε να αυτοκτονήσει.
Το παραδέχεται. Μια βουτιά από την ταράτσα του νοσοκομείου και θα ερχόταν η λύτρωση. “Πεθαίνω ή πάω μπροστά”, σκέφτηκε. Διάλεξε το δεύτερο. Είναι το μότο του. “Πάμε μπροστά“.
Το ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του θα φτάσει ως το Πεκίνο. Ομάδα 20 ποδηλατιστών από τους οποίους 12 είναι ‘Ελληνες και οι 8 Κινέζοι θα ακολουθήσουν τα χνάρια τη διαδρομή του μεγάλου Αλεξάνδρου. Ξεκινώντας τέλη Απριλίου από την Ελλάδα θα φτάσουν στην Κίνα στις 5 Αυγούστου. Θα καλύψουν μία απόσταση 10.400 χιλιομέτρων για να μεταφέρουν μυνήματα ζωής και ειρήνης. Μια διαδρομή που θα καλύψουν μεγάλοι δημοσιογράφοι και οργανισμοί, όπως το CNN, BBC, Natoinal Geographics. [περισσότερα εδώ...]
Γι αυτό και σήμερα θα γίνει ειδική εκδήλωση προς τιμήν του Κώστα Βλουτή στο δημαρχείο της Σαλαμίνας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
Τρίτη, 8 Απριλίου 2008
Αρ. Φύλλου: 262
e-tipos.com

“Φοβάμαι την αχαριστία των ανθρώπων”

Ο Κώστας Βλουτής μιλά για το έργο του, για τα δύσκολα χρόνια της ζωής του και την καλλιτεχνική του πορεία

Βραβεύεται για τα 30 χρόνια προσφοράς του στα ‘Ατομα με Αναπηρία

“Μια αληθινή αγκαλιά, ένα δυνατό χάδι κάνει τα πρόσωπα να αστράφτουν. Σε άλλες περιπτώσεις αναπήρων, εκεί όπου υπάρχει κρατική αναλγησία, η ιδιωτική πρωτοβουλία έρχεται να γυρίσει τα πράγματα υπέρ των αδικημένων”.

Συνέντευξη στη Νεκταρία Καρακώστα

‘Εχει βοηθήσει τα Άτομα με Αναπηρία όσο κανένας και εξακολουθεί να βοηθά με όποιο τρόπο μπορεί. Ο Κώστας Βλουτής [ν] μιλά για την επικείμενη βράβευσή του με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων προσφοράς στα ΑμΕΑ, αλλά και για το ντοκιμαντέρ “Ο ‘Ανθρωπος που Κέρδισε τη Ζωή“ [ν], που γυρίστηκε με αφορμή τους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου και αναφέρεται στο έργο του, στα δύσκολα χρόνια της ζωής του και την καλλιτεχνική του πορεία.

-‘Εχετε λάβει δεκάδες βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Τι ξεχωριστό έχει αυτή η βράβευση;

-Σημαίνει πολλά για μένα αυτή η κίνηση. ‘Εχω πάρει πολλά βραβεία στη ζωή μου, όμως πρώτη φορά νοιώθω πως κάποιοι άνθρωποι επιτέλους αντιλαμβάνονται την ουσία της ειλικρινούς προσφοράς μου. Την εκδήλωση βράβευσης έχει αναλάβει η UNESCO Ελλάδας “Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου”, υπό την αιγίδα της Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, πρόεδρος της οποίας είναι η κυρία Καίτη Τζιτζικώστα. Σχετικά με την ταινία, ευχαριστώ θερμά για τη συμμετοχή τους την υπουργό Απασχόλησης, κυρία Φάνη Πάλλη-Πετραλιά [ν], το Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Γιάννη Δημαρά [ν], τον παλαίμαχο δημοσιογράφο κ. Χρήστο Οικονόμου, τον παραολυμπιονίκη κολύμβησης Χρήστο Ταμπαξή, το μουσικοσυνθέτη Γιάννη Νικολάου, τη δασκάλα μου από το δημοτικό κυρία Χριστίνα Μαστοράκη και πολλούς άλλους που είναι μάρτυρες αυτής της πορείας. Η σκηνοθεσία είναι του Αντώνη Παπαδόπουλου και η παραγωγή του Παναγιώτη Γασπαρινάτου.

-Μιλήστε μας για κάποια από τις περιπτώσεις που βοηθήσατε τελευταία.

-Ο μικρός Στέλιος Λ. από τη Σαλαμίνα πάσχει από υδροκεφαλισμό. Συντηρείται από την αναπηρική σύνταξη του πατέρα του που είναι επιλυπτικός. Για τρία χρόνια το ΙΚΑ είχε κόψει τη σύνταξη του πατέρα, με αποτέλεσμα ο μικρός να μένει χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η κατάσταση της υγεάς του να επιδεινωθεί. Σε σύντομο διάστημα κατάφερα να βρω το… “χαμένο” φάκελο κι έτσι να ενεργοποιηθεί ο λογαριασμός του πατέρα.

-Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε;

-Περιμένετε να σας πω όχι. Πολλές φορές είπα “δεν το ξανακάνω”. Φοβάμαι την αγνωμοσύνη, την αχαριστία των ανθρώπων. Παρ’ ‘ολ’ αυτά, συνεχίζω με την ίδια θέρμη τον αγώνα μου, διότι δεν ξεχνώ αυτό που μου είχε πει το 1992 στη Μεγάλη Βρετάνια ο Πίτερ Ουστίνοφ:
“Ο άνθρωπος που μετατρέπει τον πόνο του σε προσφορά είναι ευλογμένος από τον Θεό”.

-Τι είναι πρόκληση για εσάς;

-Στις συναυλίες μου με φιλανθρωπικό άρωμα θέλω να έχω μαζί μου μόνο φίλους. Είναι δύσκολο, όμως, μέσα σε μία βραδιά να έχεις 30 -40 πρώτα ονόματα επί σκηνής, τραγουδιστές, ηθοποιούς, αθλητές και να έχεις την απαίτηση να πετύχει ο σκοπός. Οι δημοσιογράφοι με αποκαλούν “οργανωτικό δαιμόνιο” και όχι άδικα.

-Πόσο σημαντική είναι η βοήθεια γι αυτούς τους ανθρώπους;

-Μια αληθινή αγκαλιά, ένα δυνατό χάδι, κάνει τα πρόσωπά τους να “αστράφτουν”. Σε άλλες περιπτώσεις αναπήρων, εκεί όπου υπάρχει κρατική αναλγησία, η ιδιωτική πρωτοβουλία έρχεται να γυρίσει τα πράγματα υπέρ των αδικημένων. Γι αυτό και σκοπεύω -το συζητώ ήδη- να επαναφέρω στη μικρή οθόνη την πετυχιμένη μου προσπάθεια “Ο Ει-Δικός μας Κόσμος” για να αποκτήσουν ξανά οι δικοί μας άνθρωποι την δική τους τηλεοπτική γωνιά.

η πίσω όψη…

Η ζωή μου…

-Μοιάζει με κακό παραμύθι, αλλά με αίσιο τέλος. Σε ηλικία 2,5 μηνών, από υψηλό πυρετό, παρέλυσαν οι μύες μου και δόθηκε ένας τεράστιος και διαρκής αγώνας για την αποκατάσταση της υγείας μου. Τα κατάφερα χάρη στην αγάπη των δύο υπέροχων γονιών μου -ο ένας δεν ζει πια- και στην θέληση των γιατρών που ήθελαν να με δουν να περπατάω χωρίς βοηθήματα και νάρθηκες

Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα με τρυφερότητα, αυτή που μου άφηνε στα διαλείμματα ο πόνος. Μου έλειψαν τα παιχνίδια και οι χαρές στις αλάνες. Τα αντικατέστησα, όμως, με το πείσμα μου να καταφέρω να κατακτήσω τη ζωή που δεν μου χαρίστηκε. ‘Εγινα στιχουργός με 45 βραβεία, αλλά και δημοσιογράφος, ειδικευμένος σε θέματα ΑμΕΑ.

Από την τηλεοπτική μου εκπομπή “Ο Ει-Δικός μας Κόσμος” έκανα γνωστούς στο πανελλήνιο τους ξεχωριστούς παραολυμπιονίκες και έγραψα την ιστορία τους σε δύο πολυσέλιδα ένθετα στον “ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ“.

Η ζωή μου έναι μια συνεχής προσφορά προς τον συνάθρωπο διότι -με αυτό τον τρόπο- λέω “ευχαριστώ” στο Θεό που με βοήθησε να ξεφύγω από τον Γολγοθά μου.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008
Αρ. Φύλλου: 203
e-tipos